rbsoriano
25th Jun '08 Wed, 15:19
A Jon Cabron post form his blog. nakakatawa talaga to. Enjoy!
hindi ko alam kung papano natin maipapaliwanag ito, dumadating minsan sa buhay natin na gusto nating gumawa ng kabutihan at magpalaganap ng pagmamahal pero may kung anong p’wersa ang humahadlang sa lahat ng ginagawa natin at pinipilit n’yang lumabas na masamang tao pa rin tayo. malinis ang intensyon natin pero iba ang nangyayari.
nung huling araw ko na pumasok ng alas dos ng tanghali, sakay ng bus ng biglang may tumayo at naglabas ng megaphone, kesyo ilang taon na raw silang naka strike dahil sa hindi makataong pamamalakad ng may ari ng kumpanya nila, kesyo nakapicket sila at ang magpapalakas daw ng loob nila ay ang kaunting tulong pinansyal na maibibigay naming mga pasahero. nung nagumpisa na s’yang magikot bitbit ang kapirasong kahoy na hulugan ng barya, nagtatalo pa rin sa isip ko kung maghuhulog ba ako, bukod kse sa sakto lang ang barya ko para sa pamasahe sa jeep na susunod kong sasakyan papuntang opisina, nakikilala ko ang speech ni manong, eto yung halos araw araw na naririnig ko dalawang taon mahigit na ang nakakalipas, at casual employee pa lang ako n’un. natapos ang pag dedebate ng isip ko nung nagliwanag ang mukha n’yang nasa harapan ko at binabati ako ng magandang tanghali po sir, kasabay ng pag lapit ng hulugan ng barya sa harapan ko. nasurpresa ako at hindi nakapag abot. nagpasalamat pa rin s’ya sa akin at nag bulong ng god bless you at mapayapang paglalakbay daw sa lahat, nadurog ang puso ko, naisip ko na dalawang taon na nga siguro ang welga at maaaring dalawang taon na rin na uubo ubong naglalabada ang asawa n’ya habang pakalat kalat ang mga maliliit n’yang mga anak. nasa may pinto ang kinauupuan ko kaya dun ko s’ya inabangang dumaan, at habang nakikita ko s’yang papalapit, binubunot ko naman sa lalagyanan ko ng barya ang bente pesos na ipambibili ko sana ng isang marlboro tens sa tindahan bago pumasok. natagalan ang pagbunot ko dahil naipit ng zipper ng coin purse ang papel na bente, at saktong nasa may hagdan na s’ya ng pintuan ng bus na nagbawas ng bilis para sa paglundag n’ya, pinwersa ko ang perang papel sabay tapik sa balikat ng mama, na tipong nag alangan kung lilingunin n’ya ba ako o ihahanda n’ya na ang paa n’ya sa pagtalon at kung papano n’ya ihahanda ang katawan n’ya sa pwersa ng pagbagsak… gumulong ‘yung mama sa kalsada. at nagsigawan ang mga pasahero, sabay andar ulit ng bus na sinasakyan namin. ambigat bigat ng dibdib ko, parang sasabog. lumunok ako ng talong magkasunod, pumikit. at nagkunwaring natutulog.
ang tagal kong hinintay ang oras ng uwian, mahirap mag ubos ng walong oras sa isang opisina kung mag isa ka lang, at ng sa wakas hinudyat na ng orasan ang pagpatak ng ala sais ng umaga, dali dali akong tumakbo sa cr, naghilamos at nagsepilyo, at nanakbong lumabas ng kumpanyang pinagsilbihan ko ng walong oras. habang naglalakad papuntang sakayan ng jeep, malayo pa lang napansin ko na ang matandang babaeng nakaupo sa may gilid ng kalsada sa sahig ng isang sarado pang establisimento, duon sa dadaanan ko.
andami kong taong nakikita, may papasok ng opisina, yung iba naman katulad kong pauwi na rin, at ‘marami rami rin ang mga mukhang nagdya jogging lang, pero wala ni isa sa mga ‘yun ang pumapansin sa matandang nakaupo sa gilid ng daan. bukal sa dibdib na kinapa ko sa bulsa ko ang coin purse ko at dumukot ng limampiso sa loob n’un, pag tapat ko sa matanda, hinanap ng mata ko ang lalagyanan n’ya ng limos, at nakita ko ang isang puting plastik na baso na nakaipit sa mga hita n’ya habang abala ang mga madudumi n’yang kamay sa paghihimay ng tinapay na hawak n’ya.
magaan sa dibdib kong inihulog ang limapiso kong dala at hindi ko na hinintay na bumulong s’ya ng pasasalamat. unti unti na akong humakbang papalayo ng may ngiti sa mga labi at nakataas ang mga noo. nang biglang nakarinig ako ng away sa likuran ko, isang boses ng matandang babae na nagsisisigaw at parang may pinapagalitan. tumigil ako at lumingon sa likod ko, nakita ko ‘yung mismong matanda na binigyan ko ng limos na nagmumura at nagpupumilit tumayo pero dala siguro ng katandaan natumba din s’ya pero diretso pa rin s’ya sa pagsigaw. gusto ko s’yang lapitan at itanong kung sino ang kaaway n’ya pero naisip ko na baka mapasubo na naman ako sa away, maya maya pa ibinato n’ya yung hawak n’ya kaninang tinapay.. sa lugar na kinakatayuan ko. sinundan ko ng tingin kung sino ang pinatutungkulan n’ya ng mga salita n’ya, at nagulat ako dahil walang ibang tao sa likod ko kung saan tumatagos ang mga mata n’yang matatalim. maya maya pa nilapitan s’ya ng isang babae at parang inaawat s’ya. at nung medyo napayapa na ang matanda dahil bubulong bulong na lang ito, ako naman ang nilapitan ng babae at dun ko nakumpirma na ako pala ang kaaway nung matandang babae na binigyan ko ng limos. naisip ko, na kung may baril ang matanda, mamamatay ako ng walang kaalam alam, ang sabi sa akin nung babae
“nagagalit sayo yung matanda, kase daw ‘yung kape n’ya hinulugan mo ng pera”
hindi ko alam kung papano natin maipapaliwanag ito, dumadating minsan sa buhay natin na gusto nating gumawa ng kabutihan at magpalaganap ng pagmamahal pero may kung anong p’wersa ang humahadlang sa lahat ng ginagawa natin at pinipilit n’yang lumabas na masamang tao pa rin tayo. malinis ang intensyon natin pero iba ang nangyayari.
nung huling araw ko na pumasok ng alas dos ng tanghali, sakay ng bus ng biglang may tumayo at naglabas ng megaphone, kesyo ilang taon na raw silang naka strike dahil sa hindi makataong pamamalakad ng may ari ng kumpanya nila, kesyo nakapicket sila at ang magpapalakas daw ng loob nila ay ang kaunting tulong pinansyal na maibibigay naming mga pasahero. nung nagumpisa na s’yang magikot bitbit ang kapirasong kahoy na hulugan ng barya, nagtatalo pa rin sa isip ko kung maghuhulog ba ako, bukod kse sa sakto lang ang barya ko para sa pamasahe sa jeep na susunod kong sasakyan papuntang opisina, nakikilala ko ang speech ni manong, eto yung halos araw araw na naririnig ko dalawang taon mahigit na ang nakakalipas, at casual employee pa lang ako n’un. natapos ang pag dedebate ng isip ko nung nagliwanag ang mukha n’yang nasa harapan ko at binabati ako ng magandang tanghali po sir, kasabay ng pag lapit ng hulugan ng barya sa harapan ko. nasurpresa ako at hindi nakapag abot. nagpasalamat pa rin s’ya sa akin at nag bulong ng god bless you at mapayapang paglalakbay daw sa lahat, nadurog ang puso ko, naisip ko na dalawang taon na nga siguro ang welga at maaaring dalawang taon na rin na uubo ubong naglalabada ang asawa n’ya habang pakalat kalat ang mga maliliit n’yang mga anak. nasa may pinto ang kinauupuan ko kaya dun ko s’ya inabangang dumaan, at habang nakikita ko s’yang papalapit, binubunot ko naman sa lalagyanan ko ng barya ang bente pesos na ipambibili ko sana ng isang marlboro tens sa tindahan bago pumasok. natagalan ang pagbunot ko dahil naipit ng zipper ng coin purse ang papel na bente, at saktong nasa may hagdan na s’ya ng pintuan ng bus na nagbawas ng bilis para sa paglundag n’ya, pinwersa ko ang perang papel sabay tapik sa balikat ng mama, na tipong nag alangan kung lilingunin n’ya ba ako o ihahanda n’ya na ang paa n’ya sa pagtalon at kung papano n’ya ihahanda ang katawan n’ya sa pwersa ng pagbagsak… gumulong ‘yung mama sa kalsada. at nagsigawan ang mga pasahero, sabay andar ulit ng bus na sinasakyan namin. ambigat bigat ng dibdib ko, parang sasabog. lumunok ako ng talong magkasunod, pumikit. at nagkunwaring natutulog.
ang tagal kong hinintay ang oras ng uwian, mahirap mag ubos ng walong oras sa isang opisina kung mag isa ka lang, at ng sa wakas hinudyat na ng orasan ang pagpatak ng ala sais ng umaga, dali dali akong tumakbo sa cr, naghilamos at nagsepilyo, at nanakbong lumabas ng kumpanyang pinagsilbihan ko ng walong oras. habang naglalakad papuntang sakayan ng jeep, malayo pa lang napansin ko na ang matandang babaeng nakaupo sa may gilid ng kalsada sa sahig ng isang sarado pang establisimento, duon sa dadaanan ko.
andami kong taong nakikita, may papasok ng opisina, yung iba naman katulad kong pauwi na rin, at ‘marami rami rin ang mga mukhang nagdya jogging lang, pero wala ni isa sa mga ‘yun ang pumapansin sa matandang nakaupo sa gilid ng daan. bukal sa dibdib na kinapa ko sa bulsa ko ang coin purse ko at dumukot ng limampiso sa loob n’un, pag tapat ko sa matanda, hinanap ng mata ko ang lalagyanan n’ya ng limos, at nakita ko ang isang puting plastik na baso na nakaipit sa mga hita n’ya habang abala ang mga madudumi n’yang kamay sa paghihimay ng tinapay na hawak n’ya.
magaan sa dibdib kong inihulog ang limapiso kong dala at hindi ko na hinintay na bumulong s’ya ng pasasalamat. unti unti na akong humakbang papalayo ng may ngiti sa mga labi at nakataas ang mga noo. nang biglang nakarinig ako ng away sa likuran ko, isang boses ng matandang babae na nagsisisigaw at parang may pinapagalitan. tumigil ako at lumingon sa likod ko, nakita ko ‘yung mismong matanda na binigyan ko ng limos na nagmumura at nagpupumilit tumayo pero dala siguro ng katandaan natumba din s’ya pero diretso pa rin s’ya sa pagsigaw. gusto ko s’yang lapitan at itanong kung sino ang kaaway n’ya pero naisip ko na baka mapasubo na naman ako sa away, maya maya pa ibinato n’ya yung hawak n’ya kaninang tinapay.. sa lugar na kinakatayuan ko. sinundan ko ng tingin kung sino ang pinatutungkulan n’ya ng mga salita n’ya, at nagulat ako dahil walang ibang tao sa likod ko kung saan tumatagos ang mga mata n’yang matatalim. maya maya pa nilapitan s’ya ng isang babae at parang inaawat s’ya. at nung medyo napayapa na ang matanda dahil bubulong bulong na lang ito, ako naman ang nilapitan ng babae at dun ko nakumpirma na ako pala ang kaaway nung matandang babae na binigyan ko ng limos. naisip ko, na kung may baril ang matanda, mamamatay ako ng walang kaalam alam, ang sabi sa akin nung babae
“nagagalit sayo yung matanda, kase daw ‘yung kape n’ya hinulugan mo ng pera”