Welcome back, Guest!
Register
Forgot your Password?

Hello, Guest! Welcome to Symbianize Forum.

Most of our features and services are available only to our members. So we encourage you to login or join us by registering a new account. Registration is free, fast, and simple. You only need to provide a valid email address so we can minimize spammers. As a Symbianize member you'll have the following privileges:

All that and more, so what are you waiting for, join us now! Ito ang website na ginawa ng pinoy para sa pinoy!

Results 1 to 10 of 10
  1. #1

    Default My Band-aid Heart

    CHAPTER 1

    I look at the picture of the happy couple, drenched in tears – my tears. I cry for the happy faces on smiling back at me, I touch the face of the woman who thought she held the hand of the man who will be with her forever. The one who will finally make her dreams come true. The one who will promise her the life she wishes for, the life she deserves. I hold the pictures tight in my hand and put them over my heart; I raise my head to the sky and cry. Cry for the year I have spent loving this man, cry for the ‘almosts’ we didn’t have and cry for myself because now I have to go out there again, into the big, bad world, bruised and broken.

    “Whyyyy???!!!!”

    I knelt to the dirt and yelled, “Whyyy???!!!”



    “Lintek ang ingay mo!” Ang lakas ng batok sa akin ng Tita ko, muntik na akong sumubsob sa basurahan namin.

    “Aray naman, chang.” Humihikbi hikbi pa ako at nagpupunas ng luha. Pinagdadampot ko ang mga nahulog na pictures namin ng “mahal” kong si Kenneth.

    “Gaga ka, istorbo ka sa pinapanuod ko e, para kang baboy na kinakatay jan.” Hinatak ni chang ang braso ko at pilit akong itinayo.

    “Hindi ko na alam ang gagawin ko sayong babae ka, isosoli kita sa inyo e.” Bigla naman akong natauhan.

    “Wag naman po, chang. E alam nyo naman ako gusto ko talaga maging artista mula nung bata ako kaya ganito lang ako, pagpasensyahan nyo na po ako.” Tinry kong ngumiti kahit na pilit na pilit. Ayoko namang bumalik sa probinsya namin, lahat ng lalaki dun nakita akong walang salawal mula pagkabata, paano naman ako makakahanap dun ng boyfriend na seseryosohin ako?

    “Oh sya, iligpit mo na yan. Ano bang gagawin mo jan sa mga pictures na yan? May pakandi-kandila ka pa, baka makasunog ka na naman dito sa bahay talagang papalayasin na kita!” Sobra naman, isang beses lang yun e tsaka bata pa ako nun, sabi kasi ng mga kaibigan ko pag nakuha ko raw ang picture ng crush ko dasalan ko sa tapat ng kandila ng alas-12 ng hatinggabi at kinabukasan papansinin na nya ako, malay ko bang hahanginin yung kurtina at tatamaan yung kandila diba?

    “Opo, mag-iingat naman po ako chang, wag na po kayo magalit. Pasok na kayo sa bahay, baka matapos na yung pinapanood nyo.” Tinulak ko ang likod ni chang ng onti para iwan na nya akong mag-isa at matapos ko na ang ritwal ko.

    Pinulot ko ang mga pictures namin ni Kenneth na halos maubos na ang sweldo ko kakaprint galing sa cellphone ko, para lang punitin ang sunugin. Baliw na nga yata talaga ako.

    Sumilip muna ako sa likod ko para siguraduhing wala na si chang, at nagbalik sa pag-iiyak sa mga alaala namin ni Kenneth. Tiningnan ko ang mga pictures namin habang isa isang sinusunog, para hindi magalit si chang bumulong na lang ako, “Tangina mo kasi e. Gago ka, bakit mo ko pinag-palit?”

    “Sana tubuan ka ng mga kurikong sa mukha, hayup ka.” Hinahaplos haplos ko pa ang mukha ni Kenneth sa picture. Hindi ko alam kung isusumpa ko sya or itetext ko ulit baka sakaling magkabalikan pa kami.

    Tinuktok ko ang kamay ko sa ulo ko, “Gaga. Gaga ka, wag nang umasa! Tama na ang ilang linggong pakikipag-balikan, move on na. Move on na!”

    Nakakahiya mang aminin, pagdating sa pag-ibig wala ako masyadong pride. Wala sa bokabularyo ko yun. Ilang beses man akong itakwil ni Kenneth, dinodoble ko ang efforts ko para makausap sya, hanggang sa i-block na nya ako sa Facebook at nagpalit na rin sya ng number nya. Saklap.

    Isa isa ko nang hinagis ang pictures namin sa apoy. Kailangan mawala lahat ito kundi hindi ako makaka-move on. Hindi ko kaya.

    At syempre parte na ng ritwal ko ang umiyak habang isinusumpa sa mga kalangitan na may makikita akong iba. Na magiging masaya rin ako someday. At alam ko ibibigay yan sa akin ni Lord, dahil mabuti naman akong tao. Malandi lang, pero mabuti.

    Nang maubos ko na ang pictures, hinawakan ko ang dibdib ko sa ibabaw ng puso ko at sinabing, “Hindi lang ikaw ang lalaki sa mundo, Kenneth at tapos na akong umiyak dahil sayo. Makikita mo, makakahanap rin ako ng lalaking karapat dapat sa pagmamahal na maibibigay ko.”

    Pinanood ko nang lamunin ng apoy ang mga pictures namin ni Kenneth. Last day na today ha, Olga. Tomorrow is a new day and tomorrow you’ll be a free woman. Free ka na ulet.

    Napaiyak ulet ako, “Putanginang luha to, ayaw maubos. Hay!” Tama na.

    “Tama na.”

    Last hingang malalim at pumasok na ako sa loob ng bahay.

    Dumerecho na ako sa kwarto ko at nahiga sa kama, nakatingin sa kisame. Bukas, lagi namang may bukas. Hindi pa nauubos ang pagkakataon mo. Mag-25 ka pa lang, bata ka pa at marami pang lalaki jan. Hindi pa naman naubos ni Kenneth ang bango mo, buti na lang hindi ka naanakan nung gagong yun.

    Bukas, kailangan maging normal ka na, hindi na natutuwa sayo ang mga kaibigan mo masyado ka nang ma-drama.

    Pinunasan ko ulit ang mga luha ko, at pumikit na.

    Patulog na ako nang biglang dumagungdong ang boses ni chang sa loob ng bahay…


    “OLGA ANDREA! HINDI MO NA NAMAN PINATAY ANG KANDILA!”

  2. #2

    Default Re: My Band-aid Heart

    This is a good start. I like the pacing of the story so far, not rushing, just enough to be interesting without cramming you with big events head on. A good story to read on a rainy day while laying in bed, waiting for the rain to end so your wifi connection will be stable again. Just one nitpick, I find it strange and a bit distracting how you you start the story in English and then you immediately switched to Tagalog on the second paragraph. If this was fully intentional, perhaps to create a certain artistic effect, my opinion is that it didnt achieve the intended effect but has become more of a distraction to the reader, rather.

    Consider me subscribed.

  3. 2 Users Say Thank You to PadrePio For This Useful Post.


  4. #3

    Default Re: My Band-aid Heart

    Quote Originally Posted by PadrePio View Post
    This is a good start. I like the pacing of the story so far, not rushing, just enough to be interesting without cramming you with big events head on. A good story to read on a rainy day while laying in bed, waiting for the rain to end so your wifi connection will be stable again. Just one nitpick, I find it strange and a bit distracting how you you start the story in English and then you immediately switched to Tagalog on the second paragraph. If this was fully intentional, perhaps to create a certain artistic effect, my opinion is that it didnt achieve the intended effect but has become more of a distraction to the reader, rather.

    Consider me subscribed.
    I really appreciate you taking the time to read and to comment - I will take your observations to heart and try to do better.

    The English to Tagalog change was actually intentional, it was my feeble attempt to introduce the character as the weirdo that she is - which I hope I will do better in the next chapters. She's overly dramatic and in her mind sees her life like the types of movies she loves - romantic, tragic but hopefully with a happy ending. She also loves English Rom-Coms so her thoughts and the scenes in her head are all 'played' in English.

    Again, Thanks Sir!
    Last edited by sakura07; 25th Apr 2017 at 08:30.

  5. #4

    Default Re: My Band-aid Heart

    mahilig talaga ako sa mga babaeng otor este babaeng protagonist

    keep writing

  6. 2 Users Say Thank You to Amphie88 For This Useful Post.


  7. #5

    Default Re: My Band-aid Heart

    Quote Originally Posted by Amphie88 View Post
    mahilig talaga ako sa mga babaeng otor este babaeng protagonist

    keep writing
    Hahaha! Maraming salamat

  8. #6

    Default Re: My Band-aid Heart

    Aabangan ko ang istoryang ito. Tama si Padre, napakagaan ng pasimula na tipong bitin ngunit expected na may kasunod pa.

    Sa tingin ko ito ang forte mo, bihira lang ako makatagpo ng manunulat sa ganitong antas. Ipagpatuloy mo ang pagsusulat.

    Wag mong pilitin, hayaan mo yumabong ng kusa *wink*

  9. 1 User Says Thank You to ninku009 For This Useful Post.


  10. #7

    Default Re: My Band-aid Heart

    Quote Originally Posted by ninku009 View Post
    Aabangan ko ang istoryang ito. Tama si Padre, napakagaan ng pasimula na tipong bitin ngunit expected na may kasunod pa.

    Sa tingin ko ito ang forte mo, bihira lang ako makatagpo ng manunulat sa ganitong antas. Ipagpatuloy mo ang pagsusulat.

    Wag mong pilitin, hayaan mo yumabong ng kusa *wink*

    Maraming salamat!

    Pilitin kong huwag pilitin. kaya mejo delayed ang pag-po-post, waiting for inspiration to strike. Where art thou? LOL.

    - - - Updated - - -

    CHAPTER 2

    She laughed and looked at him.

    He looked at her, amazed at how beautiful she is. And realized he wanted to hold her in his arms, “You want to dance with me?”

    She smiled, “Sure.”

    He took her hand and she became a bit conscious though there was no one around, “Now?”

    He was holding her hand walking towards the middle of the street, “Uh-huh.”

    “Here?” She asked.

    “Uh-huh” He said.

    “We’re not supposed to dance in the middle of the street”, she whispered.

    “We should dance in the street”, he countered and she smiled.

    “We don’t have any music.”

    He swung her around and held her in his arms, “No. We’ll make some.”

    They swayed in the middle of the empty street and she realized how something so simple can mean so much. They danced to the rhythm of their beating hearts.



    Hingal na hingal pa ang bestfriend ko nang dumating sa cubicle ko, napalingon lang ako sa kanya and nagbuntong hininga matapos ang isa sa mga most favorite parts ng movie na pinapanood ko, all-time favorite “The Notebook”.

    Tumingin ako sa bestfriend ko, kinwelyuhan sya at hinatak palapit sa akin, “Where is my he? Where is my Noah???”

    Nakaupo sa visitor’s chair ko si Jem – short for Jeremy. Habang nag-no-normalize ang paghinga nya, ni-facepalm nya ako at nilayo ang mukha ko sa mukha nya, “Tigilan mo nga ako Olga. Lahat tayo may problema sa lalaki ha, wag mo akong paandaran nyang pagddrama mo.”

    Binalik ko ang earphones ko sa tenga ko, “Then leave me alone!”

    Hinatak ni Jem ang earphones ko at hinawakan ang mga kamay ko, “Hoy babae. Pinagbigyan kita ng dalawang linggo ha, tama na yan. Ang payat mo na, hindi ka na naglulunch puro ko mukmok jan sa pwesto mo. Tama nang panahon na yun. Move on na girl.”

    Tumingin lang ako sa bestfriend ko. Jem’s been my bestfriend since the day na sinita nya ang shoes ko that did not match my clothes. That was the same month I started in this Marketing firm – 2 years ago.

    “Bakla, hindi biro yung isang taon namin ni Kenneth, hindi ba ako pwedeng mag-luksa pa ng onti?”

    Biglang binitawan ni Jem ang mga kamay ko, “Fine.”

    “Thanks girl.” Nag-air kisses pa ako pero parang lamok nyang pinapatay bago pa sya tamaan. Bwiset.

    “So ano, ayaw mo nang malaman ang balita ko? Ang layo pa naman ng tinakbo ko para makita ka.” Nag-pout pa si bakla.

    Tumingin sa kanya, nilagay ang mga kamay ko sa baba ko, “Okay fine. What is it?”

    Inurong ni Jem ang upuan nya palapit sa akin, “May fresh meat.” Tinataas taas nya pa ang kilay nya. Alam ko na ang ibig nyang sabihin syempre dahil sa secret language namin that means – may mga bagong boylet sa office. Pero I’ve learned from previous experiences not to shit where I eat and I’m pretty sure I don’t want to do that again.I mean, durog pa ang puso ko at ayaw ko rin ng panakip butas.

    Huminga ako ng malalim at ginulo ang buhok ko, “Jem, hindi pa ako ready okay? Kaka-break lang namin ni Kenneth…”

    Sumingit si Jem, “…last month…”

    Hinampas ko ang kamay ko sa table, “…2 weeks ago, bakla. Wag ka ngang ano. Anyway, hindi pa ako ready makipag-relasyon ulet okay? Masakit pa e.”

    Ngumiti sya, “Ang alin?”

    Tumawa naman ako, “Gago! Eto o, puso ko!” Sabay turo sa dibdib.

    Umiling lang si Jem, “Hoy, wala naman akong sinabing syotain mo yung mga bagong hire diba? Sabi ko lang meron… tsaka hello, malay mo hindi pechay ang hanap? Baka ako ang bet diba?”

    May point si bakla, ang asyumera ko nga naman.

    Tinuloy na ni Jem ang kwento, “Anyway… Dalawa sila, parehong nasa IT. So if ever may problema ka PC or connection or whatever, alam mo na…”

    Hay naku, alam mo yung narerealize mo sa sarili mong hindi ka pa talaga nakaka-move on? Kahit na anong pagbu-’bugaw’ sayo ng mga kaibigan mo hindi mo pa rin maisip na may ibang taong makakapuno nung space na nawala sa’yo? It’s like the fuckers took a little piece of your heart when they go.

    Tiningnan ko lang si Jem, “My PC is fine. My connection is fine. I have no IT problems that need solving right now, thank you very much.”
    Napaatras si Jem at hinawakan ang puso nya, “Oh my God, have you seen my friend – Olga? She used to be this fun girl…” Sabay tingin sa akin. “Fine. Aalis na ako. Basag trip ka e.”

    Ngumiti lang ako kay Jem habang iiling iling syang naglakad palayo.



    Nung nasa College pa ako, pag-umuuwi ako ng madaling araw sa bahay namin lagi kong iniisip na papagalitan ako ng Tita ko. I have learned kasi na kapag may takot ako pauwi, hindi ako pinapagalitan pero pag kalmado lang ako at walang worries pag uwi, sigurado yan hindi pa ako nakakatungtong sa loob ng bahay may bumubulyaw na sa akin. So earlier today I thought and I claimed I had no PC or connection problems whatsoever… lo and behold, kahit anong pindot pindot ko sa laptop ko walang nangyayari.

    Hinampas ko ng papel ang PC ko, “Bwiset! Pati ba naman ikaw iiwan mo na ako? Hindi pa ba sapat na paghihirap na ang pinag-daanan ko?” Hinampas hampas ko pa ulet ang PC ko, “Bwiset ka. Bwiset! Bwiset!”

    May kumatok sa cubicle ko, pagalit pa akong lumingon sa kumatok.

    Parang natakot sya at mejo napaatras, “Uhm. Miss Martinez?”

    Hmm… may itsura kaya lang mukhang totoy, inayos ko ang hair kong mejo nagulo dahil sa pag-wawala ko kanina, “Yes?”

    Lumapit sya ng konti pero parang he wanted to be anywhere but here, “I’m Carl from IT, may problem po ba yung laptop nyo?”

    Ah, eto pala yung sinasabi ni Jem na taga-IT na bago. Jusko naman mukhang pinabili lang ng nanay nya ng suka. Cradle snatcher talaga tong si Jem.

    Tumayo ako at tinuro kay Carl ang laptop kong ayaw na gumana, “May tinatapos lang akong spreadsheet sa excel tapos namatay syang bigla hindi ko alam kung bakit.”

    Umupo si Carl sa pwesto ko at tinry na i-re-boot ang laptop ko, “Natinginan nyo po ba kung nag-blink yung battery indicator?”

    Pinilit ko talagang hindi mag-roll ng eyes ko, “Oo naman. Naka-charge yan, full battery pa yan no.”

    Tumingin sya sakin parang napahiya, “Uhm, I’ll need to take your laptop po muna sa IT room para i-trouble shoot. If hindi po battery problem we’ll need to open it up para ma-check if may sira yung hardware.”

    “E pano ako mag-ttrabaho? May deadline ako ngayon e.” Tumingin ako sa oras at nakitang mag-aalas-tres na. Lintek, mapapagalitan na naman ako nito. Bwisit talaga.

    Binitbit na nya ang laptop ko at tumayo, “Sorry Ma’am, I’ll call in thirty minutes to let you know kung maaayos po ito today, pero kung hindi we’ll send you a replacement unit po muna.”

    Tumango lang ako habang hawak hawak ang bridge ng ilong ko, this week is going to shit.



    Kanina pa ako nag-do-door bell dito sa lintek na pintong to pero walang sumasagot. Bakit ba kasi naka-lock lock pa tong pinto e, “IT Room – Authorized Personnel Only”.

    Pabulong bulong pa ako habang pilit na tinetest kung bubukas na ang pinto, “Hello! Anybody home?!”

    “Excuse me.” May biglang nagsalita sa likod ko, napalingon naman ako. Mostly sa Pilipinas eye-level lang ang mga tao, so nagulat ako nung nakatingin ako sa dibdib (mukhang magandang dibdib) ng mystery guy na nag-‘excuse me’ sa akin.

    Parang nag-slo mo ang mundo ko dahan dahan kong tiningnan ang dibdib, tapos yung lalagyan ng sabon (yung parang collarbone ganun, mukhang lalagyan ng sabon namin sa bahay), babang may konting balbas parang di sya nag-shave ngayong araw lang, plump lower lips, thinner upper lip, nose – bridge ng nose, matangos na nose, eyes, pilik matang mas mahaba pa sa akin, brown eyes… eyes…. Eyes na nakatingin sa akin… eyes na galit.

    Aba teka. Kinalog ko ang ulo ko para matanggal ang pagka-stuck dahil sa matangkad at poging lalaking to.

    “Taga rito ka ba? IT?” Hindi pa rin kumakalma ang dugo ko, dahil sabi nung Carl na yun tatawagan nya ako in 30 minutes, alas-singko na wala pa.

    Hindi sya sumagot pero parang napangiti, tinuro lang ang ID nya.

    Charles Santos
    IT Manager


    Huh?! Kelan pa kami nagkaroon ng IT Manager? Bagong hire tapos IT Manager agad? Swerte naman nito.

    Tumingin ulet ako sa kanya, I will not be sidetracked kahit gwapo ka uy, “Asan si Carl? Sabi nya he’ll call me after 30 minutes pero hindi na nya ako binalikan, kailangan ko yung laptop ko.”

    Itinaas nya ang index finger nya at tinapat sa mukha ko na parang ‘wait a sec’, may hawak cup ng coffee, ininom, itinapon sa basurahan sa labas ng pinto ang gamit na paper cup. Binaba na nya ang kamay nya, kinuha ang ID nya at tinapat sa scanner sa ibabaw ng doorbell, bumukas ang pinto, binuksan ang pinto at pumasok sya sa loob.

    At last, makukuha ko na rin ang laptop ko. Naglakad ako pasunod sa kanya papasok ng pinto nang bigla syang umikot kalahati na ng katawan nya ang nasa loob ng room, bigla syang nagtanong, “Wait. Taga-IT ka ba?”

    Napanganga lang ako, bumaba sya at binasa ang ID ko, “Olga Andrea Martinez, Marketing Associate.”

    Dumerecho sya ng tayo, at umatras papasok sa room, “Sorry. IT Personnel only.” Sabay sara ng pinto sa mukha ko.
    Last edited by sakura07; 29th Apr 2017 at 09:37.

  11. #8

    Default Re: My Band-aid Heart

    CHAPTER 3

    Muntik nang sumabog ang kapeng iniinom ni Jem sa mukha ko.

    “Seryoso ako, Jem. Mag-rereklamo ako sa HR!”

    Sumandal si Jem sa upuan nya at nag-cross ng arms nya, “Seryoso ka? Para lang dun magrereklamo ka? Wag ka ngang OA.”

    Hinampas ko ang kamay ko sa table, “Jem, pinag-antay ako nung Carl na yun, hindi ba responsibility nila to provide support? And I didn’t feel… SUPPORTED.”

    The more I think about it, the more na naiinis ako kasi may point naman si Jem, ang babaw nga naman para magka-record yung bagong hire.

    Teka may naalala pa ako, “E yung bwisit na manager na yun! Sinarahan nya ako ng pinto! In my face!!!”

    Napakagat labi si Jem, “Si Sir Chuck?! Patawarin mo na yun, baka naman busy lang.” Sus, wala na, sabaw na utak nito ni Jem dahil sa gwapong mayabang na yun.

    “Hindi pwede, kailangan bukas ng umaga nasa table ko na ang laptop ko, kung hindi susugurin ko sila dun sa lungga nila!”


    “We are all programmed to believe that if a guy acts like a total jerk that means he likes you.
    -He’s Just Not That Into You”


    Tinanggal ko ang earphones ko at humiga sa kama ko, hindi ko maalis sa isip ko yung Charles na yun. Sino ba sya sa tingin nya?

    Sige na, given na mejo irate na ako nung pumunta sa office nila pero hello? Hindi ko naman kasalanan yun e, pano yung tao nya hindi ako binalikan when he said he would.

    He still had no right para pag-sarahan ako ng pinto at pag-antayin ako sa labas ng 15 minutes tapos paglabas nya aalis na sya, uuwi na ganun? Naiwan ako dung nakatanga.

    Tumingin ako sa laptop kong naka-pause sa first few scenes pa lang. In this movie, they’re saying na if a guy likes you then he must be annoying you to death para mapansin mo sya. So is he trying to get my attention?

    Pinukpok ko ang kamay ko sa noo ko, “Ano, desperado ka na? Papatol ka na sa ganun? Bakit mo iniiintindi kung gusto ka nun or hindi. You’re not supposed to care.”

    Sinilip ko ang cellphone ko at tiningnan ang picture namin ni Kenneth – kahit na anong pilit mo palang kalimutan gumagawa ng paraan si Universe para asarin ka. Heto si Facebook, one year ago daw nung nag-movie date kami - one of our first few dates. Share daw? Tanginamuch. Sinara ko na ang laptop ko at nagtaklob na ng kumot.



    Pag-dating ko sa cubicle ko the next morning may laptop na nakapatong sa desk ko may nakalagay nga lang sa ibabaw ng laptop na post-it at nakasulat “Spare Unit”. Huminga ako ng malalim at pinilit na hindi umiyak, talaga naman ang pagkakataon. Nagsisisipa akong parang bata sa pwesto ko para tanggalin ang bad vibes.

    Tumingala lang ako at nag-reklamo kay Lord, “Utang na loob naman, mabait na tao naman po ako diba? Bawi naman po, sige na!”

    “Do you make a habit of talking to yourself?” Napalingon ako sa lalaking naka-sandal sa cubicle ko, si Mr. IT Manager. Tumingala ako ulet at bumulong ulet kay Big Bro.

    “Talaga po bang sinusubukan nyo ako?”

    Nagsalita ulit si Mr Yabang, “Or are you one of our ‘Special Employees’? Ang alam ko mostly they’re assigned as Analysts because of their keen attention to detail so I’m not sure why you’re assigned here.” Lumingon lingon pa sya sa paligid.

    Pinilit kong kalmahin ang sarili ko – after all, he outranks me, I plastered on a smile on my face, “Hi! How can I help you?”

    Napangiti sya, syet ang lalim ng dimples. “I was just checking if may replacement unit na napadala sayo, Miss Martinez.”

    Nanggigigil ako pero kailangan magpigil and be civil, professional ganun, “Please call me Olga.”

    “Olga?” Tanong nya. Hello binasa nya ID ko kahapon so I’m pretty sure alam nya ang pangalan ko.

    “Yes.” I still smiled kahit na pilit na pilit.

    “Bakit yun ang pinangalan sayo? Is there some specific reason?” It seems na mejo basa ko na ang taong to, the question is not new to me, halos lahat ng kaibigan ko natanong na yan.

    “My parents like the letter ‘O’, lahat kaming magkakapatid letter ‘O’ ang simula ng pangalan.” Not very interesting answer pero it’s the only one I have.

    Nakatingin sya sa akin na parang napaisip sya, “Uh-huh.”

    Dumerecho sya ng tayo, “Okay, see you around, Andi.”

    Napakunot ang noo ko, “Wait, sabi ko Olga ang itawag mo sakin” – wait, that sounds like a porn flick if I ever heard one. “I mean, just call me Olga – everyone calls me that.”

    Paatras syang naglakad at nakatingin sa akin, “Nope. I like Andi better. It fits.”



    “It fits? It fits? Anong ibig sabihin non? Hindi bagay sakin ang Olga ganun?” Palaisipan pa rin sakin ang sinabi ni Mr Yabang kanina. Lunch break na e di pa rin ako maka-move on.

    May laman pa ang bibig ni Jem nang sumagot sa akin, “Bagay kaya sayo ang Olga – maarte, madrama, bongga, pang-contrabida.”

    Kumagat ako ng sandwich ko, “I know right?”, first time ko ulet mag-lunch dito in a long time, marami na palang bagong employee dito sa amin. Kanina pa ako lingon ng lingon sa paligid ang daming bagong tao dito sa canteen. Pag nasa relationship kasi ako nagkakaroon ako ng ‘blinders’ yung parang sa kabayo yung takip sa mata ganun.

    “E bakit nya sinabi yun? Diba? Kabago-bago nya dito e ganun na sya maka-asta.” Tuloy pa rin ako sa pagkain ng sandwich ko, sarap ah. Nagpalit ba kami ng concessionaire?

    “Grabe ka makabago ha, mas matagal pa kaya sayo si Sir Chuck.”

    Napaligon ako kay Jem, “Ha? Bes, 2 years na ako dito pano naman nangyari yun na di ko sya kilala?”

    Uminom muna ng juice si Jem bago sumagot, “Girl, I swear para kang nagkaka-mental illness pag in love ka. Nakwento ko na sayo yan 6 months ago, galing si Sir Chuck sa main office dun sya mga 5 years na nagwork as IT Supervisor tapos paglipat nya dito na-promote sya as IT Manager. Hindi sya madalas dito the past months kasi nag-iikot sya sa branches natin. Ano ba yan, paulit ulit.”

    Huh. So matagal na kaming magkasama sa office pero di ko sya kilala? Ganun ka-gwapo hindi nahagip ng radar ko? Aba, malaki nga tama ko kay Kenneth.

    “Anyway, last time I heard single na ulet sya. He used to date yung VP ng sales. Big time e.” Tuloy lang sa pagkain si Jem after mag-kwento.

    Bigla akong may naalala, “Wait lang, diba yung VP ng sales e COO?”

    “COO? Hindi gaga! VP nga e.” Namumualang sa kanin ang bibig ni Jem habang nagsasalita.

    “Mas gaga ka, COO – Child Of Owner?”

    Natawa si Jem, “Ah oo. COO nga. May natutunan akong bago sayo ngayon ha, pwede na akong umuwi.”



    Ang sakit na ng mata ko kakagawa ng reports na I had to start from scratch, buti na lang mabait pa ang boss ko at inextend ang deadline ko pero heto kailangang mag overtime para lang matapos ang trabaho. Tinanggal ko ang pa-keme kong salamin (walang grado) at pinisil ang bridge ng nose ko, bakit ba nila ginagawa yun sa movies? Arte lang rin? Wala namang epekto.

    Tumayo ako at nagpunta sa pantry, kailangan ko ng kape. Yung masarap na kape. Barako.

    Nakasandal ako sa table sa pantry habang inaantay ang pag patak ng kape sa coffeemaker namin, pagtingin ko sa relo ko it’s almost 7pm. Hinawakan ko ang batok ko at ni-rotate ang leeg ko clockwise, counterclockwise. “Aray, kailangan ko na magpa-massage.”

    Napatili ako nang biglang nawalan ng ilaw ang buong floor namin. Dali dali kong binunot ang saksak ng coffeemaker at lumabas ng pantry. Buti na lang may emergency lights, pero mejo madilim pa rin. Pumunta ako sa cubicle ko at shinut-down ang laptop ko, habang nag-aantay na magshut down ang laptop ko tinawagan ko si Jem – hindi sya sumasagot, “Shit! Um-awra na naman yata tong baklang to.”

    Nun ko lang na-realize ako na lang pala ang tao sa office, kinausap ko ang laptop ko’t pinagpipindot ang ‘enter’, “Bilisan mo naman mag-shut down.”

    “That’s not gonna help.”

    Napatili ulet ako, at napaatras.

    Nakangiti na naman sa harap ko si Mr. Yabang.

  12. #9

    Default Re: My Band-aid Heart

    Pa sub dito thanks Will read this one

  13. 1 User Says Thank You to Magistrar For This Useful Post.


  14. #10

    Default Re: My Band-aid Heart

    CHAPTER 4

    Napahawak ako sa dibdib ko, nung na-realize kong hindi sya mumu, umupo ako at hinawakan ang pulso ko sa leeg habang nakatingin sa relo ko. “Balak mo ba akong patayin sa gulat?!”

    Napangiti si Mr Yabang, “You do know you overreact right? Is that normal for you or are you trying to be cute?”

    Tinigilan ko ang pagbibilang ng BPM ko, tumayo at nilagay ang mga kamay ko sa bewang ko, “Ginulat mo ako, so malamang magugulat talaga ako. Hindi ba normal reaction yun?!”

    Nag-cross sya ng arms sa dibdib nya, “It’s not my fault you’re not very observant.”

    Pumikit ako at huminga ng malalim, “Anyway, bakit nag-brown out?”

    Tumawa si Mr Yabang at napailing, “Apparently, you don’t read emails either.”

    Tumingin lang ako sa kanya at nag-antay ng sagot. Ano ako manghuhula? Gago pala to e.

    Nung na-realize nyang magtititigan kami dito hanggang umaga hangga’t di sya sumasagot, nagkamot sya ng noo, “We sent an email this morning that there’s a power shut down in the building. We’re testing the backup servers.”

    Dinuro ko sya, “Ayan! Malay kong may ganyan e wala nga yung laptop ko diba? Sira?!”

    Tumingin sya sa laptop ko at ngumiti, “Yup. My bad. Sorry.”

    Since nag-sorry na sya, parang lumakas ang loob kong magsalita, “At ayan! Bakit ka ba English ng English e nasa Pilipinas tayo!”

    Tumaas ang mga kilay nya parang nagulat, sumobra na ba ako? I mean Associate lang ako, at Manager sya. Pero imbes na magalit ngumiti ulet sya.

    “Sorry. Old habit.”

    Nung wala nang nagsasalita samin, I took it as a cue to leave so tumayo na ako at kinuha ang bag ko.

    Nakaharang pa rin sya sa cubicle ko pero umurong sya nung nag-excuse ako para makadaan. Imbes na maiwan dun sinabayan nya ako sa paglalakad. Nakalabas na kami sa reception at palabas na kung saan nandun ang mga elevators pero sinasabayan nya pa rin ako. Ano ba to? Stalker much?

    Nung nasa tapat na ako ng elevators, dun ko lang na-realize ang sinabi nya. Walang kuryente, edi walang elevator. Bababa ako using the stairwell na hindi masyado mailaw. Kaya ko naman kasi nasa 14th floor kami at pababa naman pero hello… mumu alert.

    Umikot akong bigla, nakatayo lang sya sa tabi ko, nakapasok ang kamay sa pockets ng pants nya pero nakangiti sa akin, ineexpect nyang ma-realize ko ang problema ko.

    Huminga ako ng malalim at parang nauubusan na ng pasensya, “How many hours yung shut down?”

    Tumingin sya sa relo nya, “We still have around 11 and a half hours.”

    “Shit.”

    I can’t catch a break. Seriously.

    Parang sumabog ang dibdib ko sa sama ng loob, I mean hello? Mabait naman ako, pero parang nagtutulong tulong ang mga kalaban ko sa universe at pinagtutulungan nila akong apihin. Tumulo ang luha ko at agad kong pinunasan.

    “Woah! Bakit ka umiiyak?” Yumuko si Mr Yabang at tiningnan ang mukha ko.

    “Wala!” Dumerecho ako sa stairwell at tinulak ang pinto, bahala na si Batman. Hindi naman siguro ako itutulak ng multo no!

    “Wait!” Sumunod pa rin sya akin, bakit ba ang kulet neto. Bilisan ko na lang lakad baka sakaling hindi makahabol.

    “Slow down!” Dere-derecho pa rin akong pababa ng hagdan.

    Hindi ko na marinig ang footsteps na so I guess tumigil na sya kakahabol sa akin. Bigla syang nagsalita ulet at sa sobrang lakas um-echo sa buong stairwell.

    “Do you know the story of the dead Security Guard?”

    Napatigil ako sa paglalakad at tumayo ang balahibo ko sa batok.

    Dumerecho ulet sya ng lakad pero slower this time, “It was around 1am yata, and this building was still being built, the site manager said there was no warning, bigla na lang bumigay yung scaffold and the metal parts fell…”

    Nilampasan nya ako at tumigil sa harap ko, he stood in the stair below me at umikot sya para humarap sa akin, pero kahit na nasa baba sya mas matangkad pa rin sya sa kin. I looked at his eyes, his lashes are so long it’s annoying the shit out of me.

    Nakangiti pa rin sya, “The security guard’s skull opened up…” pinitik nya ang noo ko, “Right there.”

    Hinampas ko sya sa balikat, “Balak mo kong patayin sa takot ha?”

    Hinawakan nya ang part na hinampas ko, “I think there’s a harassment complaint here somewhere.”

    Napatingin lang ako sa taas at nag-kalma ng sarili, “Namaaaaan!!! Malaki po ba ang kasalanan ko sa inyo ha? I need a break, Bro, c’mon!”

    Tumingala si Mr Yabang at hinanap ang kinakausap ko, “May sayad ka ba talaga?”

    Tiningnan ko sya ng masama, “Diba dapat pag Manager kagalang galang? Tumigil ka na sa pagsasalita jan baka malimutan kong ‘boss’ ka dito.”

    Tumawa sya at nag-echo sa stairwell. Nakakaasar to pati tawa e maganda pakinggan.

    “I like talking to you Andi, you’re weird.” Napailing na lang ako, talaga tong lalaking to parang gusto nyang magpagulong gulong dito sa hagdan.

    Umikot ako sa kinatatayuan nya at nag-start na ulet bumaba ng hagdan.

    “Wow. Tapang mo ah. You know a janitor died cleaning this stairwell about 3 years ago…”

    Umikot ako at humarap sa kanya, napatigil sya sa paglalakad. “Ano bang gusto mong mangyari ha? Hindi pa ba enough na naglalakad ako sa dilim at kailangan mo pa akong takutin? Gusto ko lang makauwi.”

    Parang natauhan sya, at mejo parang nagsisi naman sa pananakot sa akin. “I just wanted you to slow down, I’m willing to walk you to the lobby but we have to slow down okay?”

    Huminga ako ng malalim, hindi naman siguro masamang samahan nya akong maglakad, at tingin ko kailangan ko rin ng kasama at mejo madilim talaga dito. “Fine. Pero no talking.”

    Napaangat ang mga kilay nya at nag-muestra syang ni-zip ang bibig nya, ni-lock at tinapon ang susi.

    Works for me.

    Tumalikod ulet ako at nagsimulang maglakad pababa.

    Ayos naman ang paglalakad namin in silence, inisip ko lang ang weird na mga nangyayari sa akin nitong nakaraan after breaking up with my boyfriend of a year finally when I decide to move on, the universe continuously poops on my head and now I’m with most annoying person ever at kahit na sarado na ang bibig nya walang tigil naman ang ilong nya sa paghinga ng malalim. Puro buntong hininga sya and I’m trying my best not to give him the satisfaction of me reacting to it.

    Nung hindi nagwork ang pagbuntong hininga, nag-pretend syang bumabahing, umuubo at lahat na ng pwedeng sound effect basta walang words na lumabas sa bibig nya.

    Hindi ko alam kung matatawa ako o maiiyak pero jusko nakakabwisit ang ingay nya so hinayaan ko syang lumampas ng konti sa akin sa hagdan at kinalabit sya. Pagharap nya sakin, gamit ang kaliwang kamay ko hinawakan ko ang pisngi nya at using my right hand kunyaring sinusian ang gilid ng bibig nya. Nanlaki ang mata nya pero ngumiti lang ako, “Leche, pwede ka nang magsalita.”

    Naglakad na ako pababa pero naiwan sya dun hawak hawak ang mga pisngi nya, “Ouch. My cheeks.”

    Bumulong lang ako, “Arte.”

    Humabol sya sa akin pababa, “You should be gentle, I bruise easily you know?”

    Hindi pa rin ako tumingin sa kanya dahil nabo-bother ako sa kinis ng mukha ni gago, ang lambot ng pisngi pero parang may stubble pa rin sya ng konti kagaya kahapon, I just cleared my throat and pretended not to be affected pero feeling ko aamuyin ko ang kamay ko mamaya, parang ang linis nya e malamang mabango rin, ay putek ano ba yang iniisip ko.

    I tried to be civil since sinamahan nya naman talaga ako pababa which I guess he didn’t have to do so he’s nice? I think.

    “For someone that doesn’t go out much, you sure talk a lot.” English lang ba, kaya ko rin yan! Pero mga 5 minutes ko pinagisipan baka wrong grammar ako.

    “Wow. Now who’s speaking English? Nasa pinas tayo, magtagalog ka na lang.”

    Bago pa ako makasagot, he kept on talking, “And what do you mean I don’t go out much? You don’t know anything about me.”

    Tumawa lang ako ng slight, “Hello. 2 years na ako dito sa Company ni hindi nga kita kilala – no offense. That only means na hindi ka masyado naglalalabas dun sa office nyo.”

    Nun ko lang na-realize na sa sobrang pag-didistract nitong si Yabang sa akin e nasa lobby na pala kami.

    Lumabas na kami sa pinto, mejo mas maliwanag dito sa lobby. Naglalakad na ako sa gitna nang na-realize kong wala na sya sa likod ko, paglingon ko nasa tapat sya ng pinto sa stairwell at pinapanood lang akong maglakad palayo, “I have to get back” sabay turo sya sa taas, syet maglalakad pala syang mag-isa at paakyat sa 14th floor. Na-guilty naman ako.

    Tumango lang ako, at bago pa ako makapag-thank you tumalikod na sya at binuksan ang pinto ng stairwell, tumalikod na rin ako at maglalakad na rin palabas ng building nang nagsalita ulet sya, “I’ve been around…”

    Napalingon ulet ako sa kanya at bago sumara ang pinto ng stairwell, “You just didn’t notice.”

Similar Threads

  1. my ache breaky heart
    By champola2000 in forum Love and Friendship
    Replies: 11
    Last Post: 13th Jun 2011, 00:40
  2. My Band Nodetrack Live
    By khrisvincent in forum Clips & Videos
    Replies: 0
    Last Post: 13th Aug 2007, 21:12

Tags for this Thread

Posting Permissions

  • You may not post new threads
  • You may not post replies
  • You may not post attachments
  • You may not edit your posts
  •